ప్రపంచం వేగంగా మారుతున్న క్రమంలో, ఆ వేగాన్ని పరిపుష్టం చేసుకోవడం కోసం, మరింత ముందుకెళ్ళడం కోసం అనేక ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి. నాలెడ్జ్ సొసైటీగా పిలవబడుతున్న ఈ కాలంలో ప్రతి విషయాన్ని సూక్ష్మాతి సూక్ష్మంగా పరిశీలించడం అలవాటయింది. వర్తమానంలో జీవిస్తూ భవిష్యత్తువైపు దూసుకెళుతున్న మనిషి, తనకు ఊతంగా పనికి వచ్చే ప్రతి విషయం కోసం మూడు కాలాల్లోకి తొంగి చూస్తున్నాడు. తన మేథస్సుకు పనికి వచ్చే కొత్త విషయాల కోసం, తన

ఎన్నో రోజులుగా ఉత్తరాలు రాయాలని ప్రయత్నిస్తున్నా అలసిన చేతివేళ్లు రాయలేమని మొండికెత్తాయి. మెదడు కూడా సోమరితనపు సోయగాల మాయలో పడి ఏమీ అందివ్వలేనని మొరాయించింది. ఒక్కొక్కసారి నాకలాగే అని పిస్తుంది. ఏమీ చేయబుద్ధేయదు. శారదరాత్రుల్లో, వెన్నెలవేళల్లో అలాగే ఆకాశంవంక చూస్తూ, వెన్నెల దీవికి తగిలి పగిలిపోయే మేఘ నౌకల్లో ఊగుతూ, అక్కడక్కడ గతస్మ •తుల్లా మిణుక్కుమనే నక్షత్ర సౌవర్ణ కాంతుల్లో కలలు కంటూ, ఓంకారం మరచిన వంకర జీవిత వంపులను

అమ్మ అన్నది ఒక కమ్మని మాట... అది ఎన్నెన్నో తెలియని మమతల మూట. ఇవి కేవలం ఒక సినిమా పాటలోని వాక్యాలు మాత్రమే కాదు. అక్షరసత్యాలు. మనకు ప్రాణం పోసేది అమ్మ, మనం నేర్చుకోబోయే భాషకు తొలిపలుకు అమ్మ. గొప్పవాడికైనా, పేదవాడికైనా అమ్మ ఒడి ఒక్కటే, ఆమె ప్రేమలో, లాలిత్యంలో దొరికే మాధుర్యం ఒకటే. చిన్నతనంలో నడకను, ఎదిగిన తర్వాత నడతను నేర్పే అమ్మ పిల్లలు