పిల్లలకు పాటల ద్వారా నైతికత, మంచీచెడూ , జీవనశైలి నేర్పడం అనేది తెలుగు సంస్క•తీ సంప్రదాయాల్లో శిశుదశ నుంచే ప్రారంభం అయిపోతుంది. అందుకు నిదర్శనాలే మన ఉగ్గుపాటలు, జోలపాటలు, లాలిపాటలు.. బిడ్డలు కొంచెం ఎదిగాక గోరుముద్దలు, గొలుసు ముద్దలు తినిపిస్తూ చందమామ ముచ్చట్లు చెబుతూ తల్లులు చందమామ పాటలు పాడతారు. చందమామ రావె జాబిల్లి రావె కొండెక్కి రావె గోగుపూలు తేవె అని పాడుతూ మారాము చేస్తున్న బిడ్డకు గోరుముద్దలు తినిపిస్తుంది తల్లి. ఇలా చేయడం

మనం నిత్యం వాడే మాటల్లో అనేక జాతీయాలు దొర్లుతుంటాయి. వాటిని చాలా వరకు యథాలాపంగా వాడేస్తుంటాం కానీ, నిజానికి వాటికి నిజమైన అర్థమేమిటో చాలామందికి తెలియదు. కానీ, వాడుకలో మాత్రం చాలా ‘పలుకుబడి’లో ఉంటాయి. అంటే, ఎక్కువగా వ్యావహారికంలో ఉంటాయి. వాటి అర్థం తెలియకున్నా.. సరిగ్గా ఆ సందర్భానికి తగినట్టు మాత్రం వీటిని వాడేయడమే ప్రత్యేకత. అలా వాడేస్తుండే కొన్ని పలుకుబడుల గురించి తెలుసుకుందాం. ఉమ్మాయ జగ్గాయలు వీరిద్దరు తోడుదొంగలు. శ్రావణ భాద్రపదాల్లా

ఎండా, వానా, చలి.. అప్పుడూ ఉన్నాయి. ఇప్పుడూ ఉన్నాయి. కాకపోతే అప్పట్లో ప్రతి ఇంట్లో బామ్మ ఉండేది. ఇప్పుడు లేదు. అప్పట్లో ఒంట్లో నలత చేసినా.. కలత చెందినా బామ్మ చిట్కా వైద్యంతో క్షణంలో నయమయ్యేది. ఇప్పుడు మెడికల్‍ షాపుకో, హాస్పటల్‍కో పరుగెడుతున్నాం. చిన్నదానికీ, పెద్దదానికీ, అయిన దానికీ, కాని దానికీ పరీక్షలు.. వైద్యుల ఎదుట నిరీక్షణలు.. అయినా నయమవుతుందా అంటే అదీ లేదు. ఒకపక్క ఆరోగ్యంతో ఒళ్లు గుల్ల.. ఇంకోపక్క

పిల్లలంటే లేడిలా పరుగెత్తాలి. ఉత్సాహంతో ఉరకలెత్తాలి. అది వారి వయసు సహజ స్వభావం. బడి నుంచి వచ్చాక మైదానంలోనో, ఇంటి ఆరుబయటో అలసిపోయేలా ఆడేవారు. ఆకలేసినపుడు ఇంటికెళ్లి అన్నం తినేవారు. హోంవర్క్, ఇతరత్రా పూర్తి చేసుకుని నిద్రకు ఉపక్రమించే ముందు పెద్దోళ్ల చేత కథలు చెప్పించుకుని కమ్మని నిద్రలోకి జారుకునే వారు. ఇదంతా గతకాలపు పిల్లల జీవితం. మరి ఈ కాలం పిల్లలు అలా ఉన్నారా?. బడి నుంచి ఇంటికి

పల్నాటి సీమలో ఒక పల్లె ఉండేది. ఆ పల్లెలో చంద్రమ్మ అనే ఒక ముసలమ్మ ఉంది. ఆ ముసలమ్మకు ధర్మమ్మ అనే కూతురూ, ఆ కూతురికి శేషారెడ్డి అనే ఒకే ఒక్క కొడుకూ ఉన్నాడు. ఆ బాలుడిని ముద్దుగా శేషు అని పిలుచుకునే వారు. ధర్మమ్మ మగడు హనుమారెడ్డీ, చంద్రమ్మ భర్త చెంగారెడ్డీ గొప్ప వీరులు. ఆ అల్లుడు, మామ ఇద్దరూ పలనాటి యుద్ధంలో తమ రాజు పక్షాన శౌర్యంతో పోరాడి ప్రాణాలు విడిచి వీరస్వర్గం పొందారు. శేషు