‘ప్రియమైన అక్షరానికి.. చిన్నప్పుడెప్పుడో అమ్మఒడిలో ఆటలాడుకున్నప్పుడో, నాన్న చిటికెన వేలు పట్టుకుని నడక నేర్చుకుంటున్నప్పుడో సరిగ్గా గుర్తు లేదు కానీ, తొలిచూపు లోనే భలే నచ్చేశావ్. చిక్కటి చీకటిలో వెన్నముద్దలు ఆరేసి నట్టు, నల్లటి పలకపై తెల్లగా మెరిసిపోతూ విచిత్రంగా కనిపిం చావ్. అప్పుడే తొలిసారి నీ మాయలో పడిపోయి ఉంటా. ‘అ’ అమ్మ, ‘ఆ’ ఆవు అంటూ మొదలైన నీతో పరిచయం
మాయలో పుట్టిన ఒక శిశువు పూర్వజన్మ వాసనలు వీడక తాను పెరుగుతున్న కొద్దీ తనలో తాను ఆధ్యాత్మిక ధోరణితో ఆలోచిస్తూ, యుక్త వయసులో కూడా తన బాధ్యత గ్రహించక ఆధ్యాత్మిక చింతనలోనే గడపసాగాడు. ఇది గమనించిన అతని తల్లిదండ్రులు ఆ పిల్లవాడికి పెళ్లి చేస్తే అయినా దారిలో పడతాడని సన్నాహాలు చేయసాగారు. అది గమనించిన ఆ యువకుడు ఒక ఆశ్రమానికి వెళ్లి అక్కడ ఉన్న గురువు గారికి ఇలా అడిగాడట. ‘గురువు
మనపై మనకు నియంత్రణ, మనో నిగ్రహం లేకపోవడం వల్లే నేడు ఇంటా బయటా అనేక సమస్యలు పుట్టుకొస్తున్నాయి. స్వీయ నియంత్రణ అనేది ప్రతి వ్యక్తికీ అవసరం. దాన్ని పొందడానికి రకరకాల పద్ధతులు ఉన్నాయి. వాటిలో ‘పూజ’ అనేది ఒకటి. అంటే, ఆధ్యాత్మిక సాధన. దీని ద్వారా మనపై మనం పట్టు సాధించవచ్చు. అన్ని జన్మలలోకి మానవ జన్మ ఉత్త మోత్తమమైనది.
మానవకృషి, మాధవ కృప యొక్క పర స్పర కలచాలనం నుండి ఈ జీవనకమలం వికసించింది. అందుకని, మనం చేయ గలిగిన కృషి చేస్తూ, చేయలేని పనులను భగవంతుని కృపకు ఆనందంగా విడిచి పెట్టాలి. ప్రపంచంలో ఒక సాపేక్ష సిద్ధాంతం అమలులో ఉంది. సరదాగా దాన్ని ‘రంధ్ర సిద్ధాంతం’ అని పిలుచుకుందాం ఒక పంపు కింద ఖాళీ పాత్రను
అనగనగా ఒక వృద్ధాశ్రమం. ఒక పెద్దావిడ రోజూ స్నానం చేసి, బట్టలన్నీ సర్దుకుని ఆశ్రమం గేటు వద్ద నిలుచుని ఎవరి రాక కోసమో ఎదురు చూస్తుంటుంది. ఒకరోజూ రెండ్రోజులూ కాదు.. వారాలు, నెలలు, సంవత్సరాల తరబడి ఆమెకదే వ్యాపకం. ఆమె ఎందుకలా ఎవరి కోసం ఎదురు చూస్తుందో తెలుసా?.. ఆశ్రమం నిర్వాహకులు ఆమెకు ఎంతగానో నచ్చచెప్పి చూశారు. మీరు ఎదురుచూసే ఆ వ్యక్తి ఎన్నటికీ రాడని ఒప్పించడానికి యత్నించారు. కానీ,
