ఒక రాజ్యంలో ఇద్దరు పేదవాళ్లు ఉండేవారు. ఇద్దరూ కూడా కడు నిరుపేదలు. అందుచేత నిత్యం రాజుగారి వద్దకు వచ్చిపోయి, ఆయనను యాచించి పోతుండేవారు. అందులో ఒకడు, ‘తమరు ప్రభువులు! తమ రాజ్యం చల్లగా ఉండాలి. తమకు కలదాంట్లో మాబోటి పేదలకు ఇంత పెట్టాలి. అంతా రాజాధీనం!’ అనేవాడు. రెండో వాడు, ‘తమ మీద భగవంతుడి కటాక్షం ఉండాలి. తమ చేత భగ•వంతుడు మా

అనగా అనగా ఒక ఉడత. ఆ ఉడత అడవిలోని ఒక మర్రిచెట్టు తొర్రలో కాపురం ఉంటూ ఉండేది. ఒకనాడు అది చెట్టు కింద కూర్చుని కాయలు తింటూ ఉండగా, సుడిగాలి వచ్చి చిన్న కొమ్మ విరిగి దాని మీద పడింది. ఇదివరలో, అప్పుడప్పుడు దాని మీద ఆకులు రాలుతూ ఉండేవి కానీ, కొమ్మ ఎప్పుడూ విరిగి పడలేదు. అందువల్ల, ఆ కొమ్మ పడగానే ఆకాశం విరిగి తన మీద పడబోతుందని అనుకుని, గాభరాతో

అనగా అనగా ఒక ఊరు. ఆ ఊళ్లో ఒక కాపు. ఆ కాపు తెల్లవారుజామునే లేచి, సంకటి మూట భుజాన వేసుకుని పొలానికి వెళ్లి పని చేస్తుండే వాడు. ఒకరోజున జొన్న పైరు కోసి తెచ్చుకున్న అన్నం తింటున్నాడు. అంతలో చిట్టడివిలో నుంచి ఒక తోడేలు నకనకలాడుతూ వచ్చి, కాపు తింటున్న జొన్న సంకటిని చూసి, ‘మామా! మామా! నాకు కాస్త రుచి చూపించవూ!’ అని అడిగింది. కాపు దయతలచి దానికి