పూర్వం ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. ఆయన నిత్యం తనకున్న దాంట్లో అన్నదానం చేసేవాడు. ఆయన తాను రోజూ అన్నదానం చేస్తున్నాను కదా.. దాని మహిమ ఏమిటో తెలుసుకోవాలి అనుకున్నాడట. కాశీకి వెళ్తే దానికి సరైన సమాధానం దొరుకుతుందని పండితులు చెప్పారు. దాంతో ఆ బ్రాహ్మణుడు కాశీకి పయనమయ్యాడు. రవాణా సౌకర్యం లేని రోజులు కదా.. కాలినడకన ఆయన వెళ్తుండగా అడవి మధ్యలోకి వచ్చే సరికి చీకటి పడింది. ఆయనకు ఒక
లోకంలో మనుషులు ‘దాత - అదాత’ అని రెండు రకాలుగా ఉంటారట. ఇతరులకు అన్నం దానం చేసి తాను తినేవాడు దాత. ఇతరులకు దానం చేయకుండా.. ఇతరులను కూడా దానం చేయనివ్వకుండా తాను మాత్రమే తినేవాడు అదాత. దాతకు కాలాంతరాన అన్నం లభిస్తుంది. అదాతకు కాలాంతరాన అన్నం లభించకపోగా, అతడిని అగ్ని నశిపంచేస్తాడు. ఈ విషయాన్ని తైత్తిరీయ బ్రాహ్మణం చెబుతోంది. ఇతరులకు అన్నం పెట్టకుండా తానే తింటే ఆ అన్నం విషంతో సమానమట. దాత, అదాత ఇద్దరూ.. అన్న సంపాదనకు
ఆకలితో గుక్కపట్టిన శిశువు తల్లి స్తన్యం నుంచి పాలచుక్కలు గొంతులో పడగానే ఆనందంతో కేరింతలు కొడుతుంది. వానజల్లు లక్షలాది చినుకులుగా భూమి పొరల్లోకి చొచ్చుకుపోయి సారవంతం చేసినట్టు.. ఒక్క మెతుకు శరీరాన్ని తేజోవంతం చేసి బతుకు నిలుపుతుంది. ఒకసారి భృగు మహర్షికి పరమాత్మ ఎవరో తెలుసుకోవాలనే కోరిక పుట్టిందట. ఘోర తపస్సు చేశాడు. బుద్ధి, ప్రాణం, అన్నం వంటివి కూడా పరబ్రహ్మమేనని గుర్తించాడు. జీవులన్నిటికీ ప్రాణాధారమైనది ఆహారం. అందుకే ఆహారాన్ని
ఆహారం కోసం.. ఆదుకునే వారి కోసం శ్రీరాముడిని వేడుకునే పిలుపది. ఇది ప్రసిద్ధ తెలుగు వాక్యం. ఇది ఆకలి బాధను, రాముడిపై భక్తులకు ఉన్న నమ్మకాన్ని సూచిస్తుంది. ‘ఓ రామచంద్రా! ఆకలితో ఉన్నాను.. ఆదుకో!’ అని దీనికి అర్థం చెప్పుకోవచ్చు. రాముడు నడయాడిన నేలంతా రామరాజ్యమే. అలాంటి రామరాజ్యంలో ఆకలితో ఎవరూ అలమటించరని, ఒకవేళ ఆకలితో ఉన్న వారు ఆ శ్రీరామచంద్రుడిని తలుచుకుంటే అన్నం దొరుకుతుందని హైందవ ధర్మంలో
అఖిల భారతీయ బ్రాహ్మణ కరివెన నిత్యాన్నదాన సత్రం వారి నిత్యాన్నదాన కేంద్రం అందుబాటులో ఉంది. త్వరలో ఇక్కడ భక్తులకు వసతి సౌకర్యం కల్పించేందుకు అవసరమైన భవనం నిర్మాణం కోసం స్థల సేకరణ జరుగుతోంది. ప్రస్తుతానికి నిరతాన్నదానం నిర్విఘ్నంగా సాగుతోంది. ఇక్కడకు నిత్యం ఎంతమంది భక్తులు వచ్చినా ఉచితంగా భోజన సదుపాయం కల్పించడానికి అత్యాధునిక సౌకర్యాలతో కూడిన భోజనశాలను కరివెన సత్రం నిర్వహిస్తోంది. అన్నదానమనే పవిత్ర కార్యాన్ని కరివెన నిత్యాన్నదాన సత్రం దాదాపు
