అరణ్యవాసంలో పాండవులు ద్వైతవనంలో గడుపుతున్నారు. ధర్మరాజు తమ్ములతో కలసి కూర్చుని మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా, ఒక బ్రాహ్మణుడు పరుగు పరుగున అక్కడకు వచ్చాడు. ‘ధర్మరాజా! నా అరణిని ఒక చెట్టు కొమ్మల్లో దాచుకున్నాను. ఒక మాయదారి జింక వచ్చి ఆ చెట్టు కొమ్మలను అందుకుంది. నేను అరణిని దాచుకున్న కొమ్మ దాని కొమ్మల్లో చిక్కుకుపోయింది. అరణి లేకుంటే నాకు నిత్య విధులు సాగవు. దయచేసి నా అరణిని నాకు అందించు’ అని ప్రాథేయపడ్డాడు. ‘కంగారు

అనగనగా ఒక ఊళ్లో రాము, సోము అని ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. ఒకరోజున వాళ్లిద్దరు ఒక దూర ప్రయాణానికి బయల్దేరారు. ఆ రోజుల్లో ఇప్పటిలాగా బండ్లు, కార్లు, రైళ్లు ఉండేవి కావు కదా! అందుచేత ఇద్దరూ కాలినడక బయల్దేరారు. తోవలో తిందామని రాము మూడు రొట్టెలు, సోము అయిదు రొట్టెలు తెచ్చుకున్నారు. సగం దూరం వచ్చేసరికి వాళ్లిద్దరికీ ఆకలి వేసింది. ఆ పక్కనే ఒక చెరువు కనిపించింది. ఇద్దరూ చెరువు ఒడ్డున కూర్చుని రొట్టెలు తిందామని